Onlangs, op 13 juni, is onze Kever ingezet als trouwauto. Dat bleek een groot succes, ondanks de regen. Dat het zou gaan regenen wisten we natuurlijk niet op het moment dat we de toezegging deden dat onze Herb mocht gaan optreden als trouwauto. Die toezegging kwam namelijk al ruim een half jaar eerder. Een collega van Rian had opgemerkt dat Rian bij tijd en wijle met een wel erg leuke auto naar het werk kwam. Of die leuke auto ook wel eens werd ingezet voor trouwpartijen? Nou, nee. Maar wat niet is kan nog komen. De vraag werd ’s avonds aan mij voorgelegd en ik reageerde meteen enthousiast. Hoe anders kan de trotse bezitter van een leuke auto reageren wanneer andere mensen de auto willen inzetten op de voor hun misschien wel belangrijkste dag van hun leven? En als die mensen ook nog aardige mensen blijken te zijn dan zeg je natuurlijk JA. 
Ik bleek de Kever de dagen voorafgaand aan de huwelijksdag met de nodige inspanningen waterdicht te hebben gekregen, zodat bruid en bruidegom helemaal droog zijn gebleven. Op de dag van het huwelijk reed de bruidegom zelf. Dat is veel leuker dan gereden worden. Ook voor de bruid is het veel handiger om met haar mooie jurk voorin te zitten dan achterin. Eerder die maand had de bruidegom een uurtje een cursus Keverrijden gevolgd. Ikzelf was natuurlijk de cursusleider. Na hem gerust gesteld (?) te hebben met de opmerking dat de Kever geen fouten maakt en elk kraakje in de versnellingsbak dus te wijten is aan menselijk falen mocht hij op pad, nadat hij eerst een half uur als bijrijder naast mij in de auto had gezeten. Zoals gebruikelijk bij auto’s die totaal afwijken van hetgeen gangbaar is in het dagelijks leven werd er een paar keer fout geschakeld. Ik weet niet of het bij alle Kevers is zoals bij de mijne, maar schakelen gaat alleen gegarandeerd foutloos als er geen kracht op de pook wordt uitgeoefend. Door met de vingertoppen te schakelen kan de pook zijn eigen weg zoeken en de juiste tandwielen in elkaar laten vallen. Als bestuurder begeleid ik de pook door de verzetten in plaats van dat ik de pook trek of duw. Door op deze wijze te schakelen gaat het wisselen van de verzetten voor het gevoel zelfs soepeler dan in mijn Toyota Corolla 1.6 GXi station uit 1997, een type dat bekend staat om zijn fijn schakelende versnellingsbakken. De bruidegom in spe kreeg het al snel in de vingers en ook hij kreeg lol in het rijden. Natuurlijk ook een ritje gemaakt op de snelweg, voor de ultieme snelheidsbeleving. De aanstaande bruid, meeliftend op de achterbank, vond het bij 95 km/uur welletjes. Voor haar gevoel overschreden we reeds ruimschoots de maximum toegestane snelheid van 120.
Ik bleek de Kever de dagen voorafgaand aan de huwelijksdag met de nodige inspanningen waterdicht te hebben gekregen, zodat bruid en bruidegom helemaal droog zijn gebleven. Op de dag van het huwelijk reed de bruidegom zelf. Dat is veel leuker dan gereden worden. Ook voor de bruid is het veel handiger om met haar mooie jurk voorin te zitten dan achterin. Eerder die maand had de bruidegom een uurtje een cursus Keverrijden gevolgd. Ikzelf was natuurlijk de cursusleider. Na hem gerust gesteld (?) te hebben met de opmerking dat de Kever geen fouten maakt en elk kraakje in de versnellingsbak dus te wijten is aan menselijk falen mocht hij op pad, nadat hij eerst een half uur als bijrijder naast mij in de auto had gezeten. Zoals gebruikelijk bij auto’s die totaal afwijken van hetgeen gangbaar is in het dagelijks leven werd er een paar keer fout geschakeld. Ik weet niet of het bij alle Kevers is zoals bij de mijne, maar schakelen gaat alleen gegarandeerd foutloos als er geen kracht op de pook wordt uitgeoefend. Door met de vingertoppen te schakelen kan de pook zijn eigen weg zoeken en de juiste tandwielen in elkaar laten vallen. Als bestuurder begeleid ik de pook door de verzetten in plaats van dat ik de pook trek of duw. Door op deze wijze te schakelen gaat het wisselen van de verzetten voor het gevoel zelfs soepeler dan in mijn Toyota Corolla 1.6 GXi station uit 1997, een type dat bekend staat om zijn fijn schakelende versnellingsbakken. De bruidegom in spe kreeg het al snel in de vingers en ook hij kreeg lol in het rijden. Natuurlijk ook een ritje gemaakt op de snelweg, voor de ultieme snelheidsbeleving. De aanstaande bruid, meeliftend op de achterbank, vond het bij 95 km/uur welletjes. Voor haar gevoel overschreden we reeds ruimschoots de maximum toegestane snelheid van 120.
Op de dag voor het trouwen werd de Kever opgehaald door het aanstaande bruidspaar. De dagen hieraan voorafgaand werd ik met de dag zenuwachtiger. Ik zou, voor het eerst, mijn troetelauto uitlenen……. Zou alles wel goed gaan? Zou de Kever waterdicht blijken te zijn als het mocht gaan regenen? Zou ze op de dag van het huwelijk willen starten? Zit er voldoende benzine in de tank? Is de bandenspanning op peil? Ook van de reserveband? Weten ze wat ze moeten doen mocht er een band lek gaan? Heb ik voldoende duidelijk gemaakt dat ze tijd en ruimte moeten nemen voor remmen en optrekken?
Samen hebben we op de oprit voor mijn garage de Kever voorzien van een lint ter decoratie. Daarna was de Kever klaar voor vertrek. En daar reed ze, mijn Herbie, de straat uit met een andere bestuurder dan mijzelf. Nog geen tien minuten na vertrek brak de hemel open. Duizenden kubieke meters regenwater stortten zich uit de hemel. Mijn Herbie, die gewoonlijk alleen buiten komt met mooi weer, bevond zich ergens temidden van een wolkbreuk. En ik zat thuis, mijn nagels op te eten.
De regen bleek niet tot problemen te hebben geleid. Ook de volgende dag niet. De grote hoeveelheden neerslag hadden geen invloed op het prille huwelijksgeluk. Het plezier was het bruidspaar op de dag van het trouwen aan het gezicht af te lezen. Daar zal mijn Herbie vast aan bijgedragen hebben.
De Kever staat op de trouwfoto en alle gasten waren vertederd door het leuke trouwautootje. Sterker nog, de auto bleek een ware babe magneet, want nadat ik mij had voorgesteld als de eigenaar van de trouwauto heb ik meteen zeer geanimeerde gesprekken mogen voeren met enkele fraaie vrouwspersonen die tot de vriendenkring van de bruid behoorden. Zo zie je maar weer, het gaat niet om de hoeveelheid pk’s, maar om de uitstraling. De Kever mag dus blijven, ondanks het afbraakbeleid van onze regering, de afnemende koopkracht en de teloorgang van onze wereld. Om het leven toch nog een beetje leuk te houden in deze tijden van recessie en oneigenlijke belastingverhogingen zijn we de zaterdag en zondag daarop met de Kever in het zuiden des lands geweest waar we op zondag in Budel het grootste Kever evenement van Nederland hebben bezocht, voor het eerst met onze waterdichte VW. Dat voelde supergoed. Het is geweldig om met mijn eigen klassieke VW tussen 3.500 andere klassieke VW’s van verschillende modellen, leeftijden en kwaliteitsklassen te staan. En temidden van de duizenden bezoekers is geen onvertogen woord gevallen, genoot iedereen van de sfeer en de leuke auto’s en was het, zon of regen, super gezellig. Kom daar eens om bij een voetbalwedstrijd of concert.
